Jeśli ktokolwiek miałby wątpliwości, dlaczego wciąż warto robić filmy na duży ekran, „Lalka” w reżyserii Macieja Kawalskiego przyniesie odpowiedź. Dawno nie było w polskim kinie filmu zrealizowanego z takim rozmachem, ale przede wszystkim z dbałością o szczegóły. Znajdowane w vintage store’ach koronkowe detale kostiumów Tomasza Ossolińskiego i Kasi Lewińskiej otulają noszących ich bohaterów żywą historią. Scenografia, stworzona przez Katarzynę Sobańską, Marcela Sławińskiego i Annę Mocny, pozwala podróżować w czasie do końca XIX wieku i Warszawy tak innej niż ta dzisiejsza, a jednak znajomej. Zdjęcia Piotra Sobocińskiego jr. są estetycznie wysmakowane, subtelnie kodowane kolorem, a kiedy trzeba – symbolicznie wycofują się w ciemniejsze tony. A choć obraz opowiada w „Lalce” gęstą i zniuansowaną historię, to przy muzyce Łukasza Targosza czasami chciałoby się po prostu zamknąć oczy.